***KnEeKo’S aRt ExPeDiTiOn***

Kahapon ang grand opening ng basketball & volleyball tournament ng company namin. Inaabot ng dalawang oras ang biyahe ko from Al-Khobar kaya late na ako ng dumating. Kung may sariling sasakyan aabutin lang ng isang oras ang biyahe. Ang team namin ang susunod na ipakilala ng dumating ako kaya takbo ang ginawa ko upang makahabol :).

Share ko sa inyo ang mga pictures… Gumamit na lang kayo ng sunglasses kung kayo’y nasisilaw









Tonight will be our first game. Sana manalo at makapasok sa top four.

Last night, I’m working with my seventh (7th) watercolor painting entitled “REFLECTIONS”. Gusto ko sanang tapusin dahil ginaganahan ako pero kelangan hanggang 10pm lang para makapagpahinga agad.

Siguro after one (1) week pa matatapos ‘yun dahil tatlong (3) gabi na sunud-sunod ang praktis namin sa volleyball simula mamayang gabi. Ang problema ko lang bumabalik ‘yung sakit ng sprained ankle ko kaya di makapaglaro ng maayos. Kahit nilalagyan ko ng anti-inflammatory ointment basta nagkamali ng galaw sumasakit. Hayyy ano kaya gawin ko?

Last monday, nagtry-out ako sa volleyball team para sa yearly tournament ng company namin na gaganapin sa susunod na buwan. Tapos ng martes nalaman kong nakapasa ako kaya pagka miyerkules nagpasukat na kami ng uniform, libre lahat pati sapatos.

Eto ang laro ko ng highschool at sa college naman sumasali din sa intramurals, setter or tosser ang position ko. Medyo sumakit at namaga ang mga daliri ko dahil sa tagal na rin na di nakapaglaro, siguro mga 10 years na rin ang nakalipas.

Kaninang umaga, kinausap ako ng mga kasamahan ko dito sa trabaho na magtatayo din daw sila ng team na ang sponsor ay ang pinagtatrabahuan namin ngayon. Huhugutin daw nila ako sa kabilang team pag naaprubahan nang management ang budget. Wheew, saan kaya ako maglalaro? Ngayon lang ata ako in demand ah pagkalipas ng sampung taon. Mag-isa na lang siguro akong maglalaro ng bola ah.

******
Huwebes, hindi ako pumasok sa trabaho. Pagkagising ko ng umaga, naglaba ako para matuyo agad. Alas- kwatro y medya ng hapon, sumabay ako sa isang kasamahan ko sa trabaho papuntang al-khobar. Sinamahan ko muna siyang mamili ng mga pasalubong na dadalhin niya sa pagbabakasyon niya sa Pilipinas bukas.

Ang sadya ko sa khobar ay bisitahin ang pamilya na kababayan ko na may bagong panganak na baby dahil kinuha akong ninong at meron pang monkey business, tsaka ko na lang sabihin hehehe :). Nagkita kami ng kumpare ko 6pm sa al-ramaniyah mall at napagkasunduan namin na susunod na lang ako sa bahay nila kahit anong oras.

Mga 6:30pm naman nagkausap kami ni KD, berdey celebration ni josh, sabi ko magkita na lang kami pag nakatapos kami ng pamimili ng kasamahan ko. Tinawagan ko rin ang kaibigan ko na may pupuntahan lang akong birthday bago tumuloy sa kanila. Tapos, mga 8:15pm sinundo niya ako sa nabanggit kong mall kasama si justin at tumuloy sa bahay nila.

Pagdating sa kanila, marami ng bisita at sobrang busy si ann sa paghahanda. Walang hinto datingan ng mga bisita nila…. ann at kd na ang magtutuloy ng iba pang kaganapan sa berdey ni josh hehehe

******
Biyernes, sa bahay ng kumpare ko, inalagaan ko saglit si baby seth na 3months old. Sa isip-isip ko kelan kaya ako magkakaroon nito? Pagkatapos, nakipaglaro din ako sa kuya luke niyang 6yo old naman.

Alas 9:30pm na ako nakauwi kagabi at nakatulog din agad dahil sa pagod sa biyahe. Sa susunod na huwebes, muli akong magbabalik sa al-khobar dahil sa hindi natapos na transaksiyon. :) Abangan!!!

Last night we won our first game sa JUBA Tournament (2nd conference). Kahit kulang, pinilit ng tropa na manalo. 3rd Quarter ng laro isang importanteng player (oliver) ang na-sprain, 2 na sila ni jojo sa injured list . Bukas may laro naman kami sa Dawa’h tournament (2nd conference din). Yes, lagare kami kasi dalawang liga ang sinalihan namin. Sana, manalo naman bukas.

standing from L-R: marlon, master, edgar, doms, jim, jojo, oliver, yhmbet, kaka & deks
seated from L-R: gerald, ren, allan, donald, nhato & ?

Year 1999-2000 ng maadik ako sa larong billiards. Wala akong trabaho ng panahon na ‘yun kaya nang inalok ako ng isang barkada ko na magtrabaho sa kanyang bagong tayong negosyo tinanggap ko agad.

Ako namahala ng kanyang bilyaran na may walong mesa. Bibihira lang ako umuwi sa bahay kasi pede naman matulog doon. Hindi naman ako kagalingan ngunit nakakawili ang larong ito lalo na pag may pustahan mapa-9 balls, 15 balls, 8 balls o gagamit ng baraha. Inabot din ako ng mahigit apat na buwan sa bilyaran na yun na walang naipon kahit bola kundi ang bola at stick lang na dala-dala ko kahit saan.

Kagabi bumili ako ng gamit dahil may pa-try out sa kumpanya namin sa susunod na buwan. Pangatlong tako ko na ‘to, may kamahalan nga lang dito. Sa atin tumambay ka lang sa isang bilyaran makakabili ka magaganda pang second hand sa mga talunan sa pustahan.

Kailangan magpraktis muna baka sakali makasali sa company tournament namin dito. Sino ba pede lumaban ng tumbungan tumbukan dyan? Bukod kay master

Deserted Playground
Water Color on Paper
16″x12″
2006
Photographer: master

Deserted Playground - An abstract painting. The bench alone and the green background represents the playground. A baloon tied on a tiny thread flies away together with the games (we used to play) inside it, until disappears beyond the dark skies but to be cherished in our hearts forever.

Why i used the pink color for the baloon? Because it’s one of the artists and interior designers choice color for 2006 spring… favorite na kulay ni manay ethel.

Hindi dapat ganito ang subject ko pero habang pinaglalaruan ko ang water colors at brush ay naaalala ko ang aking kabataan para akong bumalik sa pag-gamit ng guitar water color na pang elementary habang nagpipinta.

***************
Nasaan na nga ba ang mga larong pinoy? Naaalala ninyo pa ba ang tumbang-preso? shato? piko? bahay-bahayan o lutu-lutuan? titser-titseran? chinese garter? luksong-baka? luksong tinik? taguan-pung o tagu-taguan? patintero? habulan-taya? laruang sumpit? tirador na nakasukbit sa mga leeg ng mga bata?

Alam pa kaya ng mga makabagong kabataan ang mga larong ito? Sa palagay ko kung meron mang nakakapaglaro sa ngayon nito ay hindi na kasing-saya kesa dati.

Malaki na talaga ang pinagkaiba noon at ngayon. Noon, ang mga laro ay isang paraan ng pag-eehersisyo ng mga bata dahil pinagpapawisan sila tuwing tumatakbo at kadalasan ay madungis na uuwi ng bahay dahil sa punas dito, punas sa kahit saang parte ng katawan.

Ngayon, moderno na at mabilis ang pagbabago ng buhay, kabilang na ang mga uri ng laro o laruan na makapaglibang sa mga bata. Andyan ang nintendo, gameboy, playstation at iba pang computer games na kinahuhumalingan ng mga bata. Masarap silang pagmasdan habang masayang naglalaro sa paraang sila lamang ang higit na nakakaunawa. Mainam nga naman dahil hindi na lalabas at hagilapin sa kalsada ng kani-kanilang mga magulang sa pagtawag sa kanila sa oras ng pagkain o may importanteng kailangan dahil nasa loob lamang sila bahay.

Ngunit, sa tingin ninyo alin ang mas mainam na mga klase ng laro para sa mga bata… noon o ngayon?

Naalala ko noon middle man ang pwesto ko sa patintero - ang laro ng maliliksi, mabilis, listo at madiskarte. Tuwing hapon kapag araw ng sabado o linggo kami ay nagkikita-kita sa kalsada at sabay-sabay na tutungo sa playground na malapit sa eskwelahan namin at kung ano ang napagkasunduan ng nakakarami ay yaon ang lalaruin.

Kung sino ang may gustong maglaro ng mga larong kinamulatan noon sumunod lang sa munting playground ko. Magbalik-tanaw sa mga sigawan at mumunting halakhak natin noon.

This used to be my playground
by Madonna

Isang makapigil hiningang labanan ang naganap kagabi sa pagitan ng Pasaway at Klasmeyts. Nanalo ang koponan namin, dalawang puntos lang ang lamang.

Matibay ang loob ng mga kasamahan ko hanggang sa huli lumaban ng husto. Last quarter medyo uminit na ang labanan dahil sa ang isang kasamahan namin ay sinahod. Pagkatapos ng laban humingi din ng despensa ang grupo ng Pasaway dahil sa halos mga kakilala naman at ang iba ay kumpare pa.

Gustuhin ko man maglaro ay ipinagliban ko muna dahil din sa mga payo ninyo. Habang hindi pa nagsisimula ang laro pinahilot muna ang pilay ko sa dati kong kasamahan sa kumpanya.

Para sa kumpletong detalye bisitahin ito, klasmeyts. Sana tuloy-tuloy na ang panalo ng aming koponan.

First game ng klasmeyts ng nakaraang huwebes, dahil sa nagkasabay ang schedule ng laro sa Port at Da?awah, walo lang kaming nakalaro plus coach master. Ang lima naming kasamahan ay piniling maglaro sa port dahil knock-out game at kulang din sila.

Kalagitnaan ng 1st quarter bumalik ang sakit ng nasprained kong left ankle kaya hindi na ko nakapaglaro ng tuluyan. Lumaban ang mga kakampi ko kahit kulang, ngunit bandang huli hingal kabayo na kaya natalo rin.

Bukas me laro ulit kami ngunit ipapahinga ko muna ng dalawang linggo ang ankle ko para makapaglaro pa sa huling laban sa May 23 para sa pagtatapos ng elimination round.

Parang naulit lang ang nangyari ng nakalipas na dalawang linggo, paika-ika na namang naglalakad habang nag-iikot sa opisina. Sana ay gumaling na ng maayos ang paa ko para tuwid na lakad ko.

Usapang bola pa rin, kagabi ay dumalo kami sa opening ng Jubail Da’awah & Guidance Center - 1st All-Filipino Basketball Tournament.

First time kung makasama sa “klasmeyts” dahil ng nakaraang taon ay hindi ako nakabalik dito. Magkakasama kami sa iisang kumpanya dati
ngunit karamihan ay lumipat na, may kanya-kanyang dahilan.

Andito po ang iba naming mga kuha. Iklik lamang ang picture para lumaki. Sa gusto pang makakita ng kulitan namin sa basketball court puntahan lamang ang bahay ni master.

Paika-ika akong naglalakad kaninang umaga papasok sa trabaho. Kahit ng maligo ako, nakaupo pa ko para di mapuwersa ang kaliwa kong paa. Sa hindi pa nakabisita sa bahay ni master, ikukwento ko kung anong nangyari sa akin.

Last thursday night, nag-praktis kami ng basketball for another tournament na sasalihan namin. Pag-buslo ko ng bola, bumagsak ako eksakto sa mismong bitak sa loob ng court. Ayun, di na ko makatayo sa sobrang sakit. Malas yata ang bagong suot ko na sapatos, pinabili ko pa naman sa Estados Unidos o hindi talaga siguro para sa akin ang larong basketball.

Mabuti na lang nag-suggest ang isa naming kaibigan sa dating kumpanya na ipahilot ko agad para hindi na lumala. Kaya ginising pa namin ang marunong manghilot para maagapan lang. Napapahiyaw ako sa sakit habang hinihilot niya. Sabi ko sana matapos na agad baka mahimatay ako kung tatagal pa.

Nang matapos, nakahinga ako ng maluwag at bumalik na ulit sa kwarto kung saan merong salo-salo para sa 2 miyembro ng ‘klasmeyts’ na may birthday. As usual, kinabukasan na naman kami nakauwi pagkatapos mananghalian.

Kanina, pagkatapos mananghalian, dumaan ako sa clinic para makahingi ng gamot, mabuti na lang kababayan natin ang nurse kaya binigyan ako ng bandage at anti-swelling, anti-inflammatory na ointment. Pagpasok ko ng opisina nilagyan ko agad ng ointment at binalutan.

Pagkaraan ng dalawang oras, nakatanggap ako ng tawag mula sa Nurse. Pinapupunta daw ako ng doctor para macheck-up, punta naman ako. Tiningnan niya at ang sabi’y mild sprain lang daw. Hayyy salamat.

Mahirap ang magkasakit dito, walang mag-aalaga dahil pare-parehong pumapasok sa trabaho hindi katulad sa atin na maraming matatakbuhan. Kung pwede nga lang sana hindi na kami dapuan ng sakit dito. Nasa ikatlong palapag pa naman ang aming tinutuluyan tapos pagdating sa opisina, pangalawang palapag naman ang kwarto ko. Parusang tunay ‘to ah, delayed ang penitensiya ko dahil ng biernes santo ang saya-saya sa bahay nina KD at Ann. Wheew…

Sa ngayon, napag-isip isip ko… Ititigil ko na kaya ang paglalaro ng basketball? At ang laruin ko na lang ang basketball na dribble muna bago shoot? Dumudumi na naman utak ko ah. Huwag naman sanang mahawa ang kanang paa. Amen.