***KnEeKo’S aRt ExPeDiTiOn***

Kalagitnaan ng 1st quarter bumalik ang sakit ng nasprained kong left ankle kaya hindi na ko nakapaglaro ng tuluyan. Lumaban ang mga kakampi ko kahit kulang, ngunit bandang huli hingal kabayo na kaya natalo rin.

Bukas me laro ulit kami ngunit ipapahinga ko muna ng dalawang linggo ang ankle ko para makapaglaro pa sa huling laban sa May 23 para sa pagtatapos ng elimination round.

Parang naulit lang ang nangyari ng nakalipas na dalawang linggo, paika-ika na namang naglalakad habang nag-iikot sa opisina. Sana ay gumaling na ng maayos ang paa ko para tuwid na lakad ko.

Sa roof top na ito ako nagmumuni-muni kapag nakaramdamam ako ng kalungkutan. Minsan naman ay nakaupo sa hagdan at nangangarap ng gising. Tumitingala sa kalawakan habang ang bansang pinagmulan ay nasa isipan. Saksi ang mga pusang naghahabulan na taas-baba sa hagdan na inyong natutunghayan.

Sa mga gustong malaman kung ba’t ako nag-post ng ganito, iklik lamang ITO. Ako’y natutuwa sa kanya dahil ang mga pangarap niya ay unti-unting nakakamtan. Sa kalungkutan na kanyang nararamdaman dahil sa malayo sa pamilya ay hindi naging hadlang sa kanyang daraanan.

Pagsisikap, tiyaga at tibay ng dibdib ang kanyang puhunan.
Hanga ako sa kanyang katatagan at siya’y dapat tularan. Ang reklamo ko lamang ay ang kanyang kakulitan. Nawa’y mabawasan dahil ako’y nasasapawan. Alam kong ginagawa niya lamang ito upang suliranin ay matakpan. Kayang- kaya mo ‘yan kaibigan.