***KnEeKo’S aRt ExPeDiTiOn***

Usapang bola pa rin, kagabi ay dumalo kami sa opening ng Jubail Da’awah & Guidance Center - 1st All-Filipino Basketball Tournament.

First time kung makasama sa “klasmeyts” dahil ng nakaraang taon ay hindi ako nakabalik dito. Magkakasama kami sa iisang kumpanya dati
ngunit karamihan ay lumipat na, may kanya-kanyang dahilan.

Andito po ang iba naming mga kuha. Iklik lamang ang picture para lumaki. Sa gusto pang makakita ng kulitan namin sa basketball court puntahan lamang ang bahay ni master.

Isang umaga habang ako’y nakatambay sa harapan ng aming bahay sa probinsiya, nakita ko ang dalawa kong kapitbahay na mukhang may lakad. Tinawag nila ako at sinabing sumama daw ako sa kanila papunta sa tabing dagat. Mas matanda sa akin ng isa at dalawang taon ang mga kaibigan kong ito. Dumaan muna kami ng tindahan at bumili ng dalawang kaha ng sigarilyong Hope. Habang kami ay naglalakad, naabutan namin ang isang kakilala namin na papunta rin ng dagat at sumabay na siya sa amin habang naglalakad. Mga apat na taon naman ang agwat sa akin nito.

Nang nasa tabing dagat na kami, patuloy pa rin ang paglalakad namin. Ako’y nagtaka at tinanong ko kung saan talaga ang punta, ang sagot nila “Magpapatuli kami kay Mang Henry, basta samahan mo lang kami”. Si Mang Henry ang sikat na manunuli sa isang sitio sa amin. Ayun na nga, malapit-lapit na kami sa bahay ni Mang Henry, nakita namin na hinahasa niya ang kanyang labaha.

“Andito na pala kayo”, bungad aniya. “Pitas muna kayo ng bubot na dahon ng bayabas at inyong nguyain”, dagdag pa niya. Sumunod naman ang tatlo habang ako’y nakaupo sa isang bato.
Tinawag na kung sino ang mauuna, “Si Kadyawer na lang ho kasi siya pinakamatanda sa amin”, sabay sagot ng dalawa kung kasama. Puwesto na ang tinawag at inayos na kung saan ang tatapyasin. Ipwinesto ang labaha at ilang bagsak ng pamukpok na kahoy napunit din ang balat. “Medyo makunat ka na ah. Hala iluwa mo na ang dahon ng bayabas at itapal mo sa sugat ni Dayunyor mo”. “Hanap ka ng damo, tapos hilahin mo’, utos pa ni niya.
Ganun din ang ginawa niya sa dalawa kung kasama.

Nang tapos na silang lahat, tinanong ni Mang Henry sa kanila kung ba’t ako raw hindi nagpatuli. Sagot ng isa kong kaibigan, ” Sa doktor daw yan magpapatuli”. Tuwing summer vacation, may Medical Mission na nagaganap sa aming bayan. Mga doktor na galing pa sa iba’t-ibang hospital sa Kamynilaan.

Balik tayo sa tabing-dagat. “Pareho lang naman ‘yun eh, ilang taon ka na ba?”, tanong ni Mang Henry. “Labing-isang taon na po”, sagot ko naman. Sabi nya pwede na raw, tapos sulsol pa tatlo kong kasamahan. Ayun napapayag ako. Sa isip-isip ko, patay si dayunyor at lalo na sa bahay pero bahala na nga.

Ginaya ko ang pinagawa sa mga kasamahan ko at eto na. “O sa taas ka lang tumingin huh, huwag mong pagmasdan”, ang utos niya. Dalawang pukpok tapos na. Tiningnan ko marami dugo,parang umikot ang paningin ko. Napansin niya na namumutla na ako, inutusan niya ang mga kasama ko na pumitas ng dahon ng kalamansi at dali-daling pinaamoy sa akin. Mga limang minuto rin siguro bago ako mahimasmasan.

Nang maayos na pakiramdam ko, inutusan kami ni Mang Henry na maligo sa dagat. Inabot ng kaibigan ko ang bayad na dalawang kaha ng sigarilyo at nagpasalamat sa kanya. At kami’y umuwi na parang mga Hapones maglakad. Pagdating ng bahay sangkatutak na sermon ng Nanay ko ang sumalubong sa akin na pumasok sa kanang tainga at lumabas din sa kaliwa.

Naibahagi ko ito sa kadahilanang tuwing bakasyon ay maraming kabataan ang nagpapatuli. Bakit nga ba natin ginagawa ito? Eh marami namang bansa ang hindi gumagawa nito.

Sa mga kalalakihan… Sa palagay ninyo, kanino mas maganda magpatuli sa pukpok lang o doktor?

Ito po ang madilim na karanasan ni Dayunyor. Na kahit ano pa ang mangyari sa kanya, aalagaan ko siya habang ako’y nabubuhay.

Nagpapasalamat din ako sa kablogkadang si Kathysan kung hindi dahil sa kanya, hindi ko maisip na isulat ito. Muli maraming salamat.

Paika-ika akong naglalakad kaninang umaga papasok sa trabaho. Kahit ng maligo ako, nakaupo pa ko para di mapuwersa ang kaliwa kong paa. Sa hindi pa nakabisita sa bahay ni master, ikukwento ko kung anong nangyari sa akin.

Last thursday night, nag-praktis kami ng basketball for another tournament na sasalihan namin. Pag-buslo ko ng bola, bumagsak ako eksakto sa mismong bitak sa loob ng court. Ayun, di na ko makatayo sa sobrang sakit. Malas yata ang bagong suot ko na sapatos, pinabili ko pa naman sa Estados Unidos o hindi talaga siguro para sa akin ang larong basketball.

Mabuti na lang nag-suggest ang isa naming kaibigan sa dating kumpanya na ipahilot ko agad para hindi na lumala. Kaya ginising pa namin ang marunong manghilot para maagapan lang. Napapahiyaw ako sa sakit habang hinihilot niya. Sabi ko sana matapos na agad baka mahimatay ako kung tatagal pa.

Nang matapos, nakahinga ako ng maluwag at bumalik na ulit sa kwarto kung saan merong salo-salo para sa 2 miyembro ng ‘klasmeyts’ na may birthday. As usual, kinabukasan na naman kami nakauwi pagkatapos mananghalian.

Kanina, pagkatapos mananghalian, dumaan ako sa clinic para makahingi ng gamot, mabuti na lang kababayan natin ang nurse kaya binigyan ako ng bandage at anti-swelling, anti-inflammatory na ointment. Pagpasok ko ng opisina nilagyan ko agad ng ointment at binalutan.

Pagkaraan ng dalawang oras, nakatanggap ako ng tawag mula sa Nurse. Pinapupunta daw ako ng doctor para macheck-up, punta naman ako. Tiningnan niya at ang sabi’y mild sprain lang daw. Hayyy salamat.

Mahirap ang magkasakit dito, walang mag-aalaga dahil pare-parehong pumapasok sa trabaho hindi katulad sa atin na maraming matatakbuhan. Kung pwede nga lang sana hindi na kami dapuan ng sakit dito. Nasa ikatlong palapag pa naman ang aming tinutuluyan tapos pagdating sa opisina, pangalawang palapag naman ang kwarto ko. Parusang tunay ‘to ah, delayed ang penitensiya ko dahil ng biernes santo ang saya-saya sa bahay nina KD at Ann. Wheew…

Sa ngayon, napag-isip isip ko… Ititigil ko na kaya ang paglalaro ng basketball? At ang laruin ko na lang ang basketball na dribble muna bago shoot? Dumudumi na naman utak ko ah. Huwag naman sanang mahawa ang kanang paa. Amen.

Sige na nga gagawin ko na ‘tong tagay ni KD baka pag hindi ko ginawa hindi na rin siya mag-sponsor ng concert namin ni master. Sa susunod pedeng me kulay na lang itagay mo sa akin at ng malagok agad hehe. Gagayahin ko na rin ang ginawa ni ma’am tekla .

Eto ang Rules:
List of seven songs you are into right now. No matter what the genre. Whether or not they have words or even if they’re any good, they must be the songs you enjoy right now. Post this instructions in your blog along with your 7 songs then tag 7 people and see what they are listening to.

1.Ulan - Cueshe

2.Lintik - Brownman Revival

3.Maybe - Neocolors

4.Prom - Sugarfree

5.You’ll Be Safe Here - Rivermaya

6.Your Love - Alamid

7.Hanggang Kailan - Orange & Lemons

Ayan KD nagawa ko na huh… di ko na itatagay sa iba. Me tagayan kami mamaya, birthday ng 2 naming kaibigan ni master.

Last January 29, my friend Anthony together with his wife Lovely-who are also working here in KSA and friends from Bacolod climbed at Mount Kanlaon. We had planned so many times that when they climb that mountain I will go with them. Unfortunately my scheduled flight was January 24 so during that time I was already here. Hopefully next time I can join them. I miss the exquisiteness of the nature.

Some information about Mt. Kanlaon and pictures of my friends.

Kan-Laon is the name of an ancient Visayan God. During pre-Hispanic times, the natives worshiped him as their Supreme Ruler. Kan-Laon means “He Who Is King Of Time”.

Mt. Canlaon, located on the island of Negros is home to the highest peak in the province, which is 2,465 meters above sea level at its highest point, and the highest mountain in the Visayas region. The mountain is said to be where Laon made his presence to the people.

In ancient times, native priests (babaylan) would climb up the mountain and do rituals every good harvest season or when there is a special ceremony. They would also offer gifts as a sign of respect. Canlaon City now stands beside the mountain.

Negros is an island of the Philippines located in the Visayas. It is the 4th largest island in the country, with a land area of 12,706 square km (4,905 square mi.). People on the island are called Negrense. The word Negros can also be a plural of Negro.

www.flickr.com